Ik heb een afspraak in Brussel. En ook een nieuwe wagen. Zo eentje met een gigantische achterklep.
Ik zwier die klep naar beneden. De scherpe hoek raakt mijn hoofd.

"Zeg, schrijft gij ook voor gazetten?"
Geregeld krijg ik die vraag voor de voeten geworpen. Mijn antwoord is duidelijk: "Ik schrijf voor opdrachtgevers. Altijd subjectief. Werk je voor een krant of een magazine? Je lezers verwachten dan objectieve berichtgeving."
Het gevolg?

Voor het eerst op bezoek bij een nieuwe klant. Na ons gesprek volg ik de pijlen naar buiten.
Plots sta ik in een onverlichte traphal. De deur achter mij klapt dicht en gaat niet meer open. Het is pikdonker.
Verkeerde uitgang gekozen?

Misschien ga je honderd keer een koffie slurpen in de nieuwe Starbucks van het station Brussel-Noord. En nog zul je het niet gezien hebben. Goed kijken, er hangt een verborgen tekst.

Bedrijfsnamen, het is wat! Ik schreef op Damslog ooit over de lokale roomijskar Horekeshof. De naam Horekeshof verwijst natuurlijk naar ijsjes, maar vooral naar de namen van de uitbaters (Horemans - Van het Hof). ??Een tijdje later kreeg ik een e-mail …

Een unieke baseline? Daar komt De Standaard mee: 'Verwacht het onverwachte'. Klopt als een bus, de krant kan zich aan iets verwachten: een staartje. Want de baseline is niet uniek: GDW Security was eerst.