George W. Bush deed het weer. In een toespraak na zijn herverkiezing zei hij: “We will pursue… eh. We wil persevere our efforts…” Hoe komt het toch dat hij zich keer op keer bezondigt aan versprekingen, de zogenaamde Bushisms? En hoe komt het dat het perfect loopt als hij zich tussen het gewone volk begeeft en als one of the boys kan spreken?
Een mogelijke verklaring is dat hij meer luisteraar is dan lezer. De classificatie in lezers en luisteraars komt van Peter Drucker en wordt door Steven Poelmans aangehaald in zijn boek Kwalitijd. Toevallig geeft hij het voorbeeld van een Amerikaanse president:
"Toen Dwight Eisenhower opperbevelhebber was van de geallieerde strijdkrachten in Europa, was hij de lieveling van de pers. Zijn persconferenties waren beroemd om hun stijl – welke vraag er ook werd gesteld, generaal Eisenhower bleek het onderwerp altijd volkomen te beheersen en in staat te zijn om in twee of drie fraaie en welverzorgde zinnen de situatie uiteen te zetten en het gevoerde beleid te omschrijven. Tien jaar later lieten dezelfde journalisten president Eisenhower openlijk hun minachting blijken. Hij beantwoordde nooit vragen, klaagden ze, maar bleef eindeloos lang doorzaniken over een heel ander onderwerp. En ze maakten hem voortdurend belachelijk omdat hij zo onsamenhangend formuleerde en zoveel grammaticale fouten maakte. Toen hij opperbevelhebber was van de geallieerde strijdkrachten in Europa zorgden zijn adjudanten er altijd voor dat elke vraag hem minstens een halfuur voor het begin van de persconferentie schriftelijk werd voorgelegd."